Toen hij de eerste keer samen met zijn vader in één ambulance de post uitreed, voelde dat wat onwennig, vertelt ambulanceverpleegkundige Wilco. “Bij mezelf dacht ik: nu moet ik je de hele dag Cor noemen, hopen dat ik me daar niet in vergis…” Voor vader Cor was het al net zo’n ongewone ervaring. “Ineens zit gewoon je kind als collega naast je! Maar tussen de ritten door vervielen we direct in onze vertrouwde rol. We ouwebeppen erop los.”
Cor (62) is al sinds 1989 ambulancechauffeur. Wilco (34) was er toen nog (net) niet. “Mijn hele leven heb ik van een afstand kunnen zien hoe mijn vader op de ambulance werkte”, vertelt Wilco. “Uiteraard krijg je dan zijdelings al veel mee van dit bijzondere vak. Ongewone gebeurtenissen werden thuis altijd even besproken. Soms ging het over de praktische kant van het werk, maar net zo goed over de menselijke kant: verdrietige, emotionele verhalen, of mooie momenten waarop je als hulpverlener echt iets voor je patiënt kunt betekenen.”
Het verveelt nooit
Wilco ging de verpleegkunde in op advies van zijn vader. Cor: “Mijn functie in de zorg vind ik nog elke dag prachtig en het verveelt nooit. Maar als verpleegkundige heb je uiteindelijk toch meer keuzemogelijkheden.” Doorgroeien naar de ambulance was aanvankelijk nog helemaal niet Wilco’s doel, maar ja, hoe kon het ook anders: “Door naar het werk van m’n vader te kijken, trok juist de acute kant van de zorg me het meeste aan.” Hij werd dan ook eerst SEH-verpleegkundige en eind 2024 zette hij de stap naar de opleiding voor de ambulance, binnen dezelfde dienst als Cor. Halverwege 2025 rondde hij die af.
Dierbare ervaring
Cor kijkt niet extra kritisch naar het handelen van zijn zoon, ook niet minder kritisch. “Wilco is al heel goed opgeleid en ervaren. Voor de ambulance doet hij nu aanvullende kennis en vaardigheden op en ik heb daar alle vertrouwen in. Stiekem ben ik natuurlijk reuze trots.”
Het tweetal heeft niet meer zo heel veel tijd om als collega’s op te trekken, want Cor gaat afbouwen en in 2026 stoppen. Wilco is omgekeerd evengoed trots op z’n pa: “Dat we dit nog even samen kunnen doen, is bij voorbaat al een levenslange, dierbare ervaring. Ik hoop dit vak lang te mogen uitoefenen en ik zal regelmatig beseffen dat mijn vader ook op al die plekken en situaties heeft gestaan en hetzelfde allemaal ooit heeft meegemaakt.”